ماجرای برنامه نود و نظرسنجی دیشب آن درس های خوبی برای خیلی ها داشت، البته  به شرط اینکه مبنا را بر یادگیری و عبرت آموزی بگذاریم. درس اول اینکه دیدیم مردم طی هفته های گذشته نسبت به فشارهای زیادی که بر مجری برنامه نود آقای عادل فردوسی پور آمد حساس بودند و با عکس العملی که دیشب نشان دادند روشن شد رسانه ملی در صورتی که با مردم باشد از توانمندی و پشتوانه مردمی قابل توجهی برخوردار است. یعنی این رسانه اگر به رسالت حقیقی خود که روشن شدن حقایق است بپردازد و در خدمت قدرت و مجیزگویی از دولت نباشد می تواند مردم را به صحنه بیاورد. این درسی برای مدیران رسانه ملی است.  

دوم اینکه دیشب شاهد رفراندومی در نقد روش های غلط دولت برای تحمیل خواسته ها و نفی عدم پذیرش هر گونه نقد و لزوم تلاش برای اصلاح عملکردها بودیم. کما اینکه مشکلات سازمان تربیت بدنی از همان ماههای اول دولت نهم مشهود بود و بعدها با نتایج درخشان المپیک کاملا عیان شد، ولی هیچ اتفاقی نیفتاد. البته مانند خیلی از بخش های دیگر که با وجود عیان شدن ناکارآمدی دستگاههای تخصصی همچنان اصل را بر نقدناپذیری گذاشتند. در هر صورت برنامه دیشب نود رفراندومی در  سنجش افکار عمومی نسبت به عملکرد یک دستگاه دولتی بود و به خوبی می توان گفت مشت نمونه خروار است.

سوم اینکه متولیان امور انتخابات اگر از انتخابات در کشورهای دیگر عبرت نگرفته اند حداقل از این پدیده ملی و ایرانی عبرت گیرند. چه اشکالی دارد فرآیند انتخابات ریاست جمهوری نیز به همین شفافی و روشنی و به همین سادگی اجرا و در معرض دید عموم قرار گیرد. با وجود سیستم های رایانه ای و پیشرفته امروز و دسترسی فراگیر مردم به رسانه ها، این امر کاملا امکان پذیر است. اگر امروز سوالاتی در مورد صحت انتخابات و ضرورت صیانت از رای مردم در انتخابات آتی مطرح می شود، چه بهتر که با اتخاذ چنین روش هایی هر گونه شائبه و شبهه تقلب و دست بردن در آرا به نفع یک گروه خاص را  برطرف کنیم. به هر حال اکنون بسیاری از شواهد حاکی از اراده و تسلط کامل جناح قدرت برای حفظ قدرت به هر قیمت است. ولی رفراندوم عادل فردوسی پور درس های زیادی داشت که می توانیم از آن برای حفظ پایگاههای مردمی از جمله برای رسانه ملی بهره گیریم.  

 

فقط اعلام وجود

که آره ما هم زنده ایم و داریم نفس میکشیم.

تا ... شود.

به یاد داریم برای چه به این دنیا آمدیم؟

به یاد داریم روح پاکی را که در ابتدا از آن ما بود؟

اما اکنون چه

آیا به یاد خواهیم آورد بلایی را که سر دنیایمان آوریدم

آیا به خاطر خواهیم آورد چه روح پلیدی را منتقل خواهیم کرد؟

آیا این همان هدف زندگی بشر بود؟

آیا ما همان نایبان خلافت خدایی هستیم که جز از نامش برایمان چیزی نمانده؟

آیا ما همان اشرف مخلوقات هستیم؟

نفرت جنگ ناپاکی

آورده ی بشر

بندگان شیطان

اسیر دروغ و ریا

در دام شهوت گرفتار

این بود آن زندگی ای که ما همه می خواستیم؟

تنها گفته های پر فریب

نگاه های کثیف

زندگی دروغین

همان باتلاقی که در آن گرفتاریم!

می بینیم دنیایی را که با دستهای خود ساخته ایم

و در آرزوی مرگ به سر می بریم

این همان جهنمی ست که آتش سوزنده اش دامانمان را فرا گرفته

و ما در رویای بهشت

با نقاب های رنگارنگ

چه قدر از این جور قبلنا بدم میمد، اما حالا چی؟! همینی که هس مسدر داوود

دوباره بهار شد. دلم گرفت. شاید به خاطر این واحدهای لعنتی باشه!

---