سلام دوستان

حالم خوبه، حال شما هم مطمئن و امیدوارم خوب باشه

میلاد مولود کعبه حضرت علی علیه السلام را به همه شما تبریک میگم ، از طرف من روز پدرو به باباهاتون تبریک بگین

نمیدونم یه چند روزه چم شده یه جوری شدم، همینجور دارم چرت و پرت میگم، گفتم حیفه برا شما از این چرندیات نگم آخه تو وبلاگ اینجانب از این چیزها زیاد میبینید، چاره ای ندیدم بیام اینجام چرت و پرت بگم. شما هم جا من بودین همین حال و احوال و داشتین همینجور چرت میگفتین ... چرت ... چرت ... چرت ...

حالا مگه چی شده؟ عرضم به خدمتتون فکر کنید شما یه عروسی توپ میخواسین برین و چند ماه قبل تدارکات اونا چیده باشید، بعدش یوهوکی تقی به توقی میخوره و به جا اینکه تو سالن برگزار بشه، این عروسیا تو خونه میگیرن، بعدش میگن به دلیل کمبود جا از پذیرش بچه ها معذوریم. آخه یعنی نداره باباها مامانا برن عروسی و عروسی که در اصل مال ما بچه هاس، ما را دعوتمون نکنن، اینم شد شانس، الآنم یه چندتا خونه اونورتر جشن عروسیه و اوووووووووووووووووه، چه خبره، جا من خالیه فقط، منم همینجور دارم میرم لب پنجره سرک میکشم، بچه مگه کار و زندگی نداری تو، خونه مردمو چرا نیگاه میکنی، اوهوووووووووووووووووووووووووووی خونه مردمو چرا نگاه میکنی

حس کنجکاوی بدجوری اوت کرده، یه مدت بود اینجوری سرک نکیشدم، بدجوری دارم میسوزم و تو فکر اون عروسی لعنتی هستم، جام خالی ولی حالا چرا خالی، دیدی پسره بدبخت شد رفت؟ دختره چرا پسره! جفتشون بدبخت شدن رفت. با این زندگی که همش ماشینی شده، دوستی و عشق و صفا و مجبت از دل همه رفته، چند سال دیگه شاید این دو تا زوج دوست داشتنی هم جدا شدن، پس همون بهتر که نرفتم، اصلاً اشکال نداره نوبت خودم که شد برا خودم عروسی میگیرم و هیشکیا دعوت نمیکنم (چه حالی میده آدم برا خودش عروسی بگیره و کسیا دعوت نکنه) همون بهتر که برم سرک بکشم

ولی خدا نکنه کسی از زوج ها از هم جدا شن، من براشون از صمیم قلب آرزوی خوشبختی میکنم و امیدوارم به پای هم پیر شن.

یکی عروسی کنه، دلم شدید یه عروسی توووووووپ و بزن و برقص و بکوب میخواد، زود باشین دیگه

خوش بگذره

به هر بهانه براي سفر مهيا، من

هميشه جاده، نماز شكسته، هر جا من

شبيه رؤيت پرهاي قاصدك درمه

و ربط بركه خشكيده‌اي به دريا، من

چه اتفاق قشنگي كه از حوالي عشق

تمام طايفه كوچيده‌اند، الا من

چه كرده‌اي كه به جز تو ...بگو! نمي‌خواهم!

عزيز اين دل تنها! چه كرده‌اي با من؟

عجيب نيست كه من بي‌بهانه مي‌خندم؟

مني كه اين همه در قهر بوده‌ام با من

فقط به خاطر آوازهايمان برگرد

به بي ترانه‌ترين كوچ باغ دنيا، من

دوباره دادي و بردند عشق و گندم را

گناه ماند و زمين خدا و تنها من

شاعر: مرجان حکمتی

روزي يك مرد ثروتمند، پسر بچه كوچكش را به يك ده برد تا به او نشان دهد مردمي كه در آنجا زندگي مي كنند چقدر فقير هستند. آنها يك روز و يك شب را در خانه محقر يك روستايي به سر بردند.
در راه بازگشت و در پايان سفر، مرد از پسرش پرسيد: «نظرت در مورد مسافرتمان چه بود؟»
پسر پاسخ داد: «عالي بود پدر!»
پدر پرسيد: «آيا به زندگي آنها توجه كردي؟»
پسر پاسخ داد: «فكر مي كنم!»
پدر پرسيد: «چه چيزي از اين سفر ياد گرفتي؟»
پسر كمي انديشيد و بعد به آرامي گفت: «فهميدم كه ما در خانه يك سگ داريم و آنها چهار تا. ما در حياطمان فانوسهاي تزئيني داريم و آنها ستارگان را دارند. حياط ما به ديوارهايش محدود مي شود اما باغ آنها بي انتهاست! و .....»
در پايان حرفهاي پسر، زبان مرد بند آمده بود. پسر اضافه كرد: «متشكرم پدر كه به من نشان دادي ما واقعا چقدر فقير هستيم!»
 

خوش بگذره

«بابا اینو واسم می خری ؟
مامان من دلم اینو می خواد برام می خری ؟
مامان تورو خدا به بابا بگو برام اینو بخره !
مامانی خیلی خوشگله برام بخرش ! »

اه بابا تا كی می خوای این قدر خودت رو برای مامان و بابا لوس كنی تا شاید اونا برات اون چیزی رو  كه می خوای بگیرن ؟
تا كی می خوای این جملات رو تكرار كنی و به جاش این حرف هارو بشنوی !

« بچه این قدر ور نزن !
باشه حالا تا ببینم !
به بابات می گم ولی اون نمی خره ...
مگه عقلم كمه كه برات بخرم !
من پول بالا این چیزا نمی دم !
زیاد حرف بزنی به بابات می گم دیگه چیزی برات نخره! »
بابا، به خدا انصافم خوب چیزیه ! این مامان و باباها فكر می كنن كه وقتی بچه می گه اینو می خوام اولش باید بگن (نه) ! تا یكم بچه خورد بشه و التماس كنه تا شاید براش اونی رو كه می خوان بخرن !!
 
آقا پسرا ( یا شایدم دختر خانوما ! )  تا كی می خواهید خودتو رو این قدر ضعیف نشون بدین .......
شما ها اگه یك دفعه كه گفتین اینو براتون بخرن و گفتن نه ! با بی اعتنایی بگین باشه چون در این صورت وقتی می بینن كه براتون مهم نیست و ممكنه تو خودتون بریزین بیشتر براتون ناراحت می شن و بیشتر جواب می ده !
اگه بازم نخریدن، می تونی پولات رو جمع كنی و خودت بخری !
می دونم سخته ولی می ارزه به اینكه یكم هم خودت باشی كه تو زندگی و كاری كه می كنی تصمیم بگیری !!!
و نذاری مامان و بابا نصیحتت كنن و بگن ! این كارو نكن !

همیشه سعی كن دوستات رو خودت بشناسی نه اینكه تا مامانت گفت این بده دیگه باهاش نرو بگی چشم ! (چه ربطی داشت)
چون از نظر مامانا كسی كه سر به زیر و تو سری خور نباشه بچه بدیه !
یا اینكه كسی كه با دوستاش راحته بچه بی تربیتی است !
از نظر اونا ما بچه ها باید بسیار پاستوریزه باشیم و با هم درست صحبت كنیم :
سلام آقا حامد، حالتان خوب است ؟ ملالی نیست جز دوری شما و......
و كلی از این مزخرفات دیگه !
آخه یكی نیست به اینا بگه : وقتی خودتون هم اندازه ما بودین این جوری حرف نمی زدین ؟
یا اینكه (مخصوص پسرا می گم !) دلتون نمی خواست با یك دختر دوست بشین ؟
(مخصوص دخترا) یا شما مامانا دلتون نمی خواست كه این پسر ها رو سر كار بزارین ! واقعاً که
آخه اون موقع كه زمان شاه بوده، مثل الآن نبوده كه مردم تو خیابونا برن و دوست پیدا كنن اون موقع كاخ جوانان بوده كه اگه الان بود دیگه كسی نمی رفت توی خیابون و دختر بلند كنه
ولی ما بچه ها باید با این طرز فكر مقابله كنیم و یادمون هم باشه خود مامان و باباهای ما هم وقتی هم سن ما بودن از پدر مادراشون همین حرف ها رو می شنویدند و حالا كه بزرگ شدن فكر می كنن كه باید سر ما خالی كنن!
یادمون باشه اگه ما بزرگ شدیم این بلاهای خانمان سوز را سر بچه های دلبندمون نیاریم ....!
البته تا اون موقع دیگه یادمون رفته كه طرز فكر بچگیمون چی بوده !
خوش بگذره.

 

هشت سال گذشت؛ هشت سال سخت و دشوار اما پر امید. هشت سال با خاتمی بودن، به ایده و راهش عشق ورزیدن، در افق نگاهش به دنبال آمال و آرزوها بودن، گذشت. هشت سال با پژواک صدایش برخواستن، در ناملایمات همراهش بودن، در آبیاری نهال اندیشه‌اش زهر خارهای گوناگون را چشیدن، هزینه‌ای گذاف برای پیروزی‌ از آموزه‌هایش پرداختن تمام شد. خاتمی اکنون می‌رود، اما می‌ماند برای همیشه، می‌ماند اما نه در قدرت بلکه در حافظه‌ی تاریخ ملت ایران. خاتمی می‌رود اما او با جنبش خردادش، روحی تازه به کالبد نیمه‌جان جامعه دمید. خاتمی می‌رود اما با قانون‌گرائی‌اشتمامی مناسبات و مناسبات فردی گروهی، حزبی، خانوادگی، قبیلگی و ... را فروریخت. با طرح جامعه‌ی مدنی‌اش روح زیبای همزیستی مسالمت‌آمیز، هویت متکثر و متمایز اجتماعی و سیاسی را به ارمغان آورد. او با تحمل "دگر" حاشیه‌نشینان و فراموش شدگان جامعه را وارد متن کرد. با منطق گفت و شنودش، گفتمان‌های تک صدا را شالوده‌شکنی کرد.. با جوان‌گرائی‌اش، نسل گسیخته را یکبار دیگر به جمع خانواده‌ی انقلاب نزدیک کرد. خاتمی با گفتمان فراگیر و پویایش، گذشته را با حال و آینده، سنت را با  مدرنیته، انقلاب را با اصلاح، ارزش ها را با واقعیت، درون را با بیرون، جمهوریت را با اسلامیت، شرق را با غرب و ... پیوندی منطقی داد.

خاتمی می‌رود، اما می‌ماند برای همیشه، می‌ماند چون با توسعه‌ی سیاسی‌اش، مردم را باور کرد؛ می‌رود اما با گفتمانش می‌ماند، گفتمانی که نه با زبان زور که با ادبیات صلح، تفاهم، صبوری و عشق همراه بود. سیاستی که اگر گاه صبر طرفدارانش را لبریز می‌کرد ولی با احساس نفرت همراه نبود. می‌رود اما در نظام اندیشگی‌اش، مردم‌سالاری حیات و معنایی جدید یافت. تحمل مخالف و تبدیل به موافق را شعار خود ساخت. به حقوق مساوی شهروندان در برابر قانون پای فشرد. خاتمی می‌رود اما عدالت اجتماعی، رفع تبعیض، کاهش شکاف میان فقیر و غنی، مبارزه با فقر، مبارزه با رانت‌جوئی، گسترش بیمه، تأمین اجتماعی، حمایت از بخش‌های کم‌درآمد جامعه و تأمین حداقل معیشت مردم، موضوع تمام برنامه‌ها و طرح‌های همکارانش شد. او می‌رود اما به دور از هر گونه فراکنی، تمامی مقدورات نظام را در جهت حل معضلات و مشکلاتی چون کاهش نرخ بالای تورم، اصلاح دیوان سالاری ناکارآمد، افزایش رشد تولید ناخالص ملی، افزایش سرمایه‌گذاری بخش خصوصی، بهبود راه‌های ترانزیتی کشور، اصلاح نظام کارآمد مالیاتی وایجاد یک نظام تأمین اجتماعی مصروف کرد. خاتمی می‌رود اما آیا تحول نظام مدیریتی و اداری را عملی نساخت؟ آبا دولت او به اهمیت علوم و فناوری‌های مدیریت به عنوان پیش نیاز اصلی توسعه‌ی پایدار با محوریت منابع انسانی و فناوری اطلاعات واقف نبود؟ خاتمی می‌رود اما مگر با طرح جامعه‌ی مدنی بین‌المللی وسیاست گفت و گو و تنش‌زدایی گسترش روابط بین‌الملل و ارتقای منزلت وجاهت بین المللی کشور را سبب نگشت؟ مگر سال 2001 را به نام ایده‌ی گفت و گوی خود ثبت نکرد؟ مگر با بازسازی روابط دوجانبه و چند جانبه و استراژتیک میان ایران و سایر کشورها امنیت خارجی نظام را تأمین نکرد؟

خاتمی می‌رود، با قلبی پر از درد و پر از حرف، با روحی خسته و جسمی تکیده، اما امیدوار. او می‌رود اما دوستانش هنوز در زندان و نزدیکانش در خانه و همراهانش پربغضند. می‌رود اما هنوز خیلی چیزها را نگفته، هرچند به قول خودش«دروغ گفته اما حرف‌هایی را نگفته» تا آشوب روانی جامعه فراهم نشود. خاتمی می‌رود اما سینه‌اش پر از سخن پردرد از کوی دانشگاه، قتل‌های زنجیره‌ای، ترور سعید حجاریان، توقیف مطبوعات، زندانی‌شدن نخبگان، روزنامه‌نگاران و سیاست‌مداران و دانشجویان است. خاتمی می‌رود اما می‌داند که در برابر رد لوایح معروفش، حذف وزیر کارآمدش از کابینه‌ی راه و  ترابری، حذف یارانش از جامعه، رد صلاحیت همراهانش در انتخابات مجلس هفتم، استقامتی نکرد که دوستانش را راضی کند. او می‌رود اما می‌داند که رفیقان دیروزش، یاران پرشورش و همرزمان خروشانش همه و همه، اکنون، تنها و شیدا، روزگار می‌گذارنند، خاتمی می‌رود اما نه هلهله‌ای می‌شود و نه فریادی به هوا می‌رود، او می‌رود اما هنوز محبوب است.

این رسم روزگار است. با خاتمی باید خداحافظی کرد. نوشتن و گفتن خداحافظی همیشه سخت است و برای خاتمی سخت‌تر، باد با خاتمی خداحافظی کرد. این یک واقعیت است اما با مردی خداحافظی می‌کنیم که اندیشه‌های خردمندانه‌اش، صداقت و  و صمیمیت‌اش ماندگار و ستودنی است. چه خوب است این رسم زیبای ایرانی تقدیر را هرچه باشکوه‌تر از وی به جا آوریم و با وی عاشقانه خداحافظی کرد. اما البته باید گفت، خاتمی محبوب خسته نباشید.

آتش دل کی به آب دیده بنشانم چو شمع    آتش مهر تو را حافظ عجب در سر گرفت؟