اوووووووووم
پا در دومین سال وبلاگ نويسی گذاشتم...اين روزه فرخنده بر همه‌ی شيعيان مخصوصا ياران آن امام مبارک باد!

ميشه گفت تنها دليلی که تو این یک سال به وبلاگ نوشتن ادامه ميدادم خالی کردن يه سری عقده‌های شخصی بود...چيزايی که آدم دوست داشت فرياد بزنه ولی از ترس شنيدن صداش مجبور بود اينجا بنويسه..تازه به علت خواندن وبلاگ توسط ملت آشنا مجبور بودم عمليات رمزنگاری هم انجام بدم.
حالا دارم از بلاگفا میرم! نمیخوام بگم سرویس بدیه! اینو میتونم بگم که تو این یک سالی که اینجا در جوارش بودیم کاری به کارمون نداشت! حالا بماند! یکی از بهترین سرویس های رایگانی که به همه توصیه میکنم ازش استفاده کنن و بیان اینجا سرویس بلاگفاست.
فعلاً دارم با MT کلنجار میرم!، هنوز که هنوزه هیچی ازش سر در نمیارم!

وقت لبخند گلهاست! بگو فردا مال ماست!

هر چی فک میکنم نمیدونم امسال داوود همیشه بهار نیستم! یعنی بر خلاف سالهای پیش که اینقدر واسه اومدن بهار جوش می‌زدم، امسال خیلی ریلکسم! چه میدونم؟! شاید جو کنکوره دیگه! 
همیشه از شلوغی آخر سال خوشم میمد! امسال دارم کلافه میشم! نیست مشالا این اعصاب صاب مرده ما سر جاشه! دنبال یه جای دنج و بی سر و صدا واسه رفتن چهارشنبه آخر سال میگردم! د آخه لامصب نمیدونم کی این رسم کوفتیو اینجوری تغییرش داد. یعنی چی آخه؟! ترسوندن دیگرون نمیدونم چه لذتی داره؟! بابا مثه زمون باستان یه آتیش روشن کنین و روش بپرین! یا هر غلط دیگه ای خواستین در بیارین، بزنین، برقصین، بخونین، چه میدنم خب!! دیگه این بمبا چیه میزنین؟!
اه کو گوش شنوا؟!
آخ، کجایی نادر شاه که مملکتت با اون همه عظمت به باد رفت!!!!

 به هرحال تا جايی که توان داشته باشيم و به مرز ناتوانی نرسيده ايم می نويسيم و می نويسيم و می نویسیم ...
خوب دیگه خیلی نق زدم تو این یک سال، همگی ببخشین

حرف آخر
خنده‌ی تلخ آدم‌ها همیشه از دلخوشی نیست، گاهی شکستن یک دل کمتر از آدم کشی نیست.