همیشه بهار

سرخس

hamishebahar — Sun, 22 Nov 2009 20:54:02 GMT

روزی تصمیم گرفتم كه دیگر همه چیز را رها كنم. شغلم را، دوستانم را، مذهبم را و خلاصه تمام وابستگي هاي زندگی ام را !

به جنگلی رفتم تا برای آخرین بار با خداوند صحبت كنم و اگر نتوانستم دليلي براي ادامه ي زندگيم بيابم به آن نيز خاتمه دهم !

به خدا گفتم:

آیا می توانی دلیلی برای ادامه این زندگی برایم بیاوری ؟ و جواب او مرا شگفت زده كرد.

او گفت:

آیا سرخس و بامبو را می بینی ؟

پاسخ دادم :

بلی.

خداوند فرمود:

هنگامیكه درخت بامبو و سرخس را آفریدم، به خوبی از آنها مراقبت نمودم. به آنها نور و آب و غذای كافی دادم. دیر زمانی نپایید كه سرخس سر از خاك برآورد و تمام زمین را فرا گرفت اما از بامبو خبری نبود. من از او قطع امید نكردم. در دومین سال سرخس ها بیشتر رشد كردند و زیبایی خیره كننده ای به زمین بخشیدند اما همچنان از بامبوها خبری نبود. من بامبوها را رها نكردم.

در سالهای سوم و چهارم نیز بامبوها رشد نكردند. اما من از آنها قطع امید نكردم.

در سال پنجم جوانه كوچكی از بامبو نمایان شد. در مقایسه با سرخس بسیار كوچك و كوتاه بود اما با گذشت 6 ماه ارتفاع آن به بیش از 100 فوت رسید.

5 سال طول كشیده بود تا ریشه های بامبو به اندازه كافی قوی شوند. ریشه هایی كه بامبو را قوی می ساختند و آنچه را برای زندگی بدان نیاز داشت را فراهم می كردند.

خداوند در ادامه فرمود:

آیا می دانی در تمام این سالها كه تو درگیر مبارزه با سختیها و مشكلات خودت بودی در حقیقت ریشه هایت را مستحكم می ساختی ؟ من در تمامی این مدت تو را رها نكردم همانگونه كه بامبوها را رها نكردم.

هرگز خودت را با دیگران مقایسه نكن. بامبو و سرخس دو گیاه متفاوتند اما هر كدام به نوبه خود به زیبایی جنگل كمك می كنند. زمان تو نیز فرا خواهد رسید تو نیز رشد می كنی و قد می كشی !

از او پرسیدم :

من چقدر قد می كشم.

در پاسخ از من پرسید:

بامبو چقدر رشد می كند؟

جواب دادم :

هر چقدر كه بتواند.

گفت:

تو نیز باید رشد كنی و قد بكشی. هر اندازه كه بتوانی.

ولي به یاد داشته باش كه من هرگز تو را رها نخواهم كرد. و در هر زمان پشتيبان تو خواهم بود !

پس هرگز نا امید نشو !

آنچه امروز یک درخت را تنومند، سایه گستر و پر ثمر ساخته است، ریشه دواندن دیروز بذر آن در تاریکی های خاک بوده است. در هنگامه ی رنج های بزرگ، ملال های طاقت فرسا، شکست ها و مصیبت های خورد کننده، فرصتهای بزرگی برای تغییر، گام نهادن به جلو و تصوري براي خلق آینده ایجاد می شود. ماموریت شما در زندگی بی مشکل زیستن نیست، بلكه با انگیزه زیستن و اميدوار زيستن است ...

پس زندگی را باور کن همانگونه که هست، با همه دردها و رنجهایش، با همه شادیها و غمهایش، با همه ملال ها و دلفریبی هایش، باهمه شکستها و پیروزی هایش و با همه خاطرات تلخی ها و شیرینی هایش، و زندگی را دوست بدار و به سرنوشت امیدوار باش، هر روز را با امید و ایمان به خدا و فردايی بهتر به شب برسان، اینگونه باش تا زندگی برایت سهل تر و زیبا تر شود، یقین داشته باش که از دید خداوند پنهان نخواهی ماند و همواره از مراقبت و همراهي او نيز بي بهره نخواهي ماند

عادل

hamishebahar — Sun, 01 Feb 2009 20:12:46 GMT

ماجرای برنامه نود و نظرسنجی دیشب آن درس های خوبی برای خیلی ها داشت، البته به شرط اینکه مبنا را بر یادگیری و عبرت آموزی بگذاریم. درس اول اینکه دیدیم مردم طی هفته های گذشته نسبت به فشارهای زیادی که بر مجری برنامه نود آقای عادل فردوسی پور آمد حساس بودند و با عکس العملی که دیشب نشان دادند روشن شد رسانه ملی در صورتی که با مردم باشد از توانمندی و پشتوانه مردمی قابل توجهی برخوردار است. یعنی این رسانه اگر به رسالت حقیقی خود که روشن شدن حقایق است بپردازد و در خدمت قدرت و مجیزگویی از دولت نباشد می تواند مردم را به صحنه بیاورد. این درسی برای مدیران رسانه ملی است.

دوم اینکه دیشب شاهد رفراندومی در نقد روش های غلط دولت برای تحمیل خواسته ها و نفی عدم پذیرش هر گونه نقد و لزوم تلاش برای اصلاح عملکردها بودیم. کما اینکه مشکلات سازمان تربیت بدنی از همان ماههای اول دولت نهم مشهود بود و بعدها با نتایج درخشان المپیک کاملا عیان شد، ولی هیچ اتفاقی نیفتاد. البته مانند خیلی از بخش های دیگر که با وجود عیان شدن ناکارآمدی دستگاههای تخصصی همچنان اصل را بر نقدناپذیری گذاشتند. در هر صورت برنامه دیشب نود رفراندومی در سنجش افکار عمومی نسبت به عملکرد یک دستگاه دولتی بود و به خوبی می توان گفت مشت نمونه خروار است.

سوم اینکه متولیان امور انتخابات اگر از انتخابات در کشورهای دیگر عبرت نگرفته اند حداقل از این پدیده ملی و ایرانی عبرت گیرند. چه اشکالی دارد فرآیند انتخابات ریاست جمهوری نیز به همین شفافی و روشنی و به همین سادگی اجرا و در معرض دید عموم قرار گیرد. با وجود سیستم های رایانه ای و پیشرفته امروز و دسترسی فراگیر مردم به رسانه ها، این امر کاملا امکان پذیر است. اگر امروز سوالاتی در مورد صحت انتخابات و ضرورت صیانت از رای مردم در انتخابات آتی مطرح می شود، چه بهتر که با اتخاذ چنین روش هایی هر گونه شائبه و شبهه تقلب و دست بردن در آرا به نفع یک گروه خاص را برطرف کنیم. به هر حال اکنون بسیاری از شواهد حاکی از اراده و تسلط کامل جناح قدرت برای حفظ قدرت به هر قیمت است. ولی رفراندوم عادل فردوسی پور درس های زیادی داشت که می توانیم از آن برای حفظ پایگاههای مردمی از جمله برای رسانه ملی بهره گیریم.

hamishebahar — Tue, 23 Dec 2008 19:39:10 GMT

فقط اعلام وجود

که آره ما هم زنده ایم و داریم نفس میکشیم.

تا ... شود.

باتلاق

hamishebahar — Thu, 04 Sep 2008 21:16:45 GMT

به یاد داریم برای چه به این دنیا آمدیم؟

به یاد داریم روح پاکی را که در ابتدا از آن ما بود؟

اما اکنون چه

آیا به یاد خواهیم آورد بلایی را که سر دنیایمان آوریدم

آیا به خاطر خواهیم آورد چه روح پلیدی را منتقل خواهیم کرد؟

آیا این همان هدف زندگی بشر بود؟

آیا ما همان نایبان خلافت خدایی هستیم که جز از نامش برایمان چیزی نمانده؟

آیا ما همان اشرف مخلوقات هستیم؟

نفرت جنگ ناپاکی

آورده ی بشر

بندگان شیطان

اسیر دروغ و ریا

در دام شهوت گرفتار

این بود آن زندگی ای که ما همه می خواستیم؟

تنها گفته های پر فریب

نگاه های کثیف

زندگی دروغین

همان باتلاقی که در آن گرفتاریم!

می بینیم دنیایی را که با دستهای خود ساخته ایم

و در آرزوی مرگ به سر می بریم

این همان جهنمی ست که آتش سوزنده اش دامانمان را فرا گرفته

و ما در رویای بهشت

با نقاب های رنگارنگ

چه قدر از این جور قبلنا بدم میمد، اما حالا چی؟! همینی که هس مسدر داوود

همیشه بهار باشید

hamishebahar — Mon, 28 Jul 2008 21:20:28 GMT

به روز شد

تنهایییییییییییییییییییییی

hamishebahar — Tue, 08 Apr 2008 21:48:18 GMT

دوباره بهار شد. دلم گرفت. شاید به خاطر این واحدهای لعنتی باشه!

دلم واسه تنهایی میسوزد

چرا هیچکس او را دوست ندارد

مگر او چه گناهی کرده که تنها شده

جرم تنهایی چیست که هیچکس او را نمیخواهد

دیشب تنهایی از اتاقم گذشت

دنبالش دویدم

ولی او رفته بود تنهای تنها

نیمه شب او را مرده کنار حوض خانه پیدا کردم

از گریه، چشمانش قرمز بود

برایش گریستم، آخر او از تنهایی مرده بود، تنهایی مرد و من تنهاتر شدم

فلانی

hamishebahar — Thu, 21 Feb 2008 19:46:33 GMT

هی فلانی.... می دانی؟... می گویند رسم زندگی چنین است!!!!!!! می آیند....... می مانند....... عادتت می دهند....... و می روند....... و تو در خود می مانی....... و تو تنها می مانی....... راستی نگفتی؟ رسم تو نیز چنین است؟ مثل همه ی فلانی ها

hamishebahar — Wed, 09 Jan 2008 21:08:04 GMT

برف داره میاد. همش همینو همین. قک کن

hamishebahar — Tue, 28 Aug 2007 06:55:04 GMT

هنوز کار میکنه اینجاها بگو ایول

hamishebahar — Fri, 17 Nov 2006 19:27:18 GMT

CLOSED